~. สำหรับใครที่เข้ามา เพราะผมแวะเวียนไปให้กำลังใจ ลองเข้าดูที่นี่ครับ เปิดบ้านอีกครั้ง... หลัง 3 ปีที่ผ่านไป 

 

เมื่อฉันยังเด็ก...

พ่อฉันเป็นฮีโร่ เสมอ

พ่อกล้าหาญ ปกป้องฉันได้

พ่อห่วงใย ดูแลไม่เคยห่าง

พ่อเข้มแข็ง ยามที่ฉันท้อแท้

พ่อคือกุญแจ ที่ไขประตูปัญหา

และอีกมากมายเท่าที่ฉันจะรับรู้ได้ว่า

ผู้ชายคนหนึ่ง สามารถทำได้

 

เมื่อฉันโตขึ้น...

ฉันถึงรู้ว่า

พ่อฉันเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

มีความรู้สึก เศร้า โกรธ สุข ทุกข์

มีความกลัวอย่างที่คนทั่วไปมี

เคยผิดพลาด เคยท้อแท้

พ่อฉัน ไม่ได้เป็น ฮีโร่อย่างที่ฉันเคยเข้าใจ


แต่พ่อทำให้ฉันเข้าใจแล้วว่า

ทำไม

เมื่อคนที่เรารักหวาดหวั่น

เราจึงต้องกล้าหาญ

 

ทำไม

ยามคนที่เรารักท้อแท้

เราจึงต้องเข้มแข็ง

 

สิ่งที่พ่อทำ มีค่ามากมายกว่าคำใดๆ จะอธิบายได้

พ่อครับ ผมเอง ก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง

และพร้อมที่จะเป็นฮีโร่

เพื่อคนที่ผมรัก...เช่นกัน

 

พ่อผมเป็นคนธรรมดา

ที่เป็นมากกว่า ฮีโร่”.~

 

ท้ายนี้เป็นสิ่งที่พ่อได้แต่งไว้ เมื่อนหลายปีที่แล้ว

เนื้อหาเหมาะกับลูกๆ ในวันพ่อวันนี้

ขอฝากไว้ด้วยครับ

 

อย่าลืมตัว

 

ดาวเดือนยังดับได้                 ระวัง ไว้เฮย

คนเด่นลืมปูมหลัง                                 ง่ายแท้

ระเริงลุ่มหลงรัง-                                   เกียจพ่อ แม่นา

ดังโด่งลืมหมดแม้                                  แต่ผู้มีคุณ

                ต้นทุนพ่อแม่เลี้ยง                  ลูกมา

มากยิ่งยากพรรณา                                  แน่ไซร้

ลูกลืมท่านตอนชรา                               บาปย่อม มหันต์แฮ

กรรมก่ออันใดไว้                                  ดับได้ความดัง

                รังเกียจใครไม่ร้าย                แรงเกิน

พบแม่พ่อทำเมิน                                    หลบรี้

เกรงกลัวท่านขอเงิน                             แอบซ่อน ไว้นา

ใยลืมคิดถึงหนี้                                      ก่อนนี้กินนอน

                อาทรสังวรไว้                        เป็นดี นักเฮย

ยังอยู่มีชีวี                                               พูดได้

ดูแลท่านจึงมี                                          ผลต่อ ท่านนา

ตอนท่านตาย,ทำให้                               ไป่รู้เห็นผล /

edit @ 5 Dec 2009 19:17:37 by Mr.Chow

edit @ 5 Dec 2009 19:18:35 by Mr.Chow

 ~. สำหรับใครที่เข้ามา เพราะผมแวะเวียนไปให้กำลังใจ ลองเข้าดูที่นี่ครับ เปิดบ้านอีกครั้ง... หลัง 3 ปีที่ผ่านไป 

 

 

หน้าหนาวเมื่อ  15 ปีก่อน

ฉันเดินไปส่งเธอ ด้วยหัวใจที่ชื่นชม

ฉันรักเธอมากมาย

แต่ไม่สามารถสื่อให้เธอรับรู้ได้

ถึงจะหนาวเหน็บเพียงไร... แต่ยังอบอุ่นหัวใจ

 

หน้าหนาวเมื่อ 10 ปีก่อน

ท่ามกลางความเหน็บหนาวของภูกระดึง

ฉันและเธออยู่กับธรรมชาติที่งดงาม

ฉันยังรักเธอมากมาย แม้รู้ว่าเธอนั้นหมดใจ

เธอบอกว่าฉันเปลี่ยนไป

แต่รู้ไหม... ฉันแค่รักมากเกินไป และกลัวการเปลี่ยนแปลง

 

หน้าหนาวเมื่อ 8 ปีที่แล้ว

ฉันเดินกลับจากสอนพิเศษ

ฉันไม่มีงานที่มั่นคง

ลมหนาวที่พัดผ่าน ร่ำร้องให้ฉันต้องก้าวให้ไกลกว่านี้

สักวัน ฉันจะยืนท่ามกลางผู้คน

สักวัน ฉันจะต้องเป็นหนึ่งเหนือใคร

เพื่อชดเชยจากวันที่เธอทิ้งฉันไป

เพราะความ "ไม่เอาไหน" ของฉันเอง

 

หน้าหนาวเมื่อ 5 ปีที่แล้ว

ฉันเดินร้องไห้กลับบ้าน

วันนี้ฉันมีงานที่มั่นคง

แต่วันนี้ ฉันไม่สบาย

แต่วันนี้ ต้องทำงาน

แต่วันนี้ ต้องเหนื่่อยยิ่งกว่าเหนื่อย และเดียวดาย

อยากมีใครเคียงข้าง 

แค่รับฟัง และแบ่งปันความเจ็บปวดซึ่งกันและกัน

 

หน้าหนาวปีนี้

ฉันกำลังเข้มแข็ง หรือฉันแข็งกระด้างเกินไป

ความหนาวไม่อาจสั่นคลอนความรู้สึกได้อีก

ประสบการณ์ ทั้งทำร้ายและสั่งสอน

จนวันนี้

ความสุขของคนอื่นๆ เป็นพลังงานให้ฉัน

เมื่อฉันยิ้ม คนอื่นๆ จะยิ้มตาม

ถึงฉันจะยังต้องการความอบอุ่นจากใครสักคน

แต่ฉันเองก็มีความอบอุ่นมากพอที่จะแบ่งปันเช่นกัน.~

 

เสียใจที่เคยปล่อยให้รักหลุดลอยไป เพราะความไม่เอาไหนของตัวเอง

ขอบคุณที่ทำให้วันนี้ ผมพร้อม

ที่จะรัก

ใครสักคน

 

edit @ 20 Nov 2009 19:07:16 by Mr.Chow

 

 

 จาก http://auwddee.exteen.com/20091113/entry

ใครเข้ามาทุกคนโดนกัด

ติดเชื้อต่อไปด้วย

แล้วลงด้วยว่าติดจากใคร

edit @ 13 Nov 2009 14:11:13 by Mr.Chow